Een natuurlijke habitat.

Geplaatst in: Boven de bank | 0

Op ‘Trulia’, een van de grootste makelaarssites van de Verenigde Staten, stond dit appartement in New York te koop voor $ 29.500.000. En dat is nog lang niet de duurste woning in die buurt.

Het appartement viel op tussen de andere 220 woningen in de categorie ‘meer dan 20 miljoen dollar’ in Manhattan vanwege de prominent zichtbare kunstcollectie.

 

De ene kant van een willekeurige kamer.

De andere kant van dezelfde kamer. Foto’s via trulia.com.

We herkennen hier John Baldessari (‘Quality material…‘, 1967 – 1968), ‘Scream‘ van Ed Ruscha (Olieverf, 1964), een Cindy Sherman (‘Untitled #96‘ uit 1981), een variant van Robert Indiana’s ‘Love’, en een hele reeks Joseph Kosuth (‘Art as idea’, 1967). In deze kamer alleen hangt ongeveer tien miljoen dollar aan kunst. Dat is niet mis.

Op de onderste foto, rechts van de deur, staat ook nog een soort grijze waterkoeler. Die wekt de indruk een sculptuur te zijn. De zoekterm ‘water cooler sculpture’ levert allerhande interessants op, maar niets bruikbaars. Wie het weet mag het zeggen.

De kunstwerken aan de muur zijn allemaal tekstgebaseerd en in zekere mate typografisch, behalve dat van Sherman. In de opzichtig gepresenteerde kunstboekencollectie zijn te herkennen: ‘The Nazis‘ van Piotr Uklanski, ‘Spanish painting from El Greco to Picasso‘, een uitgave van het MoMu, ‘Untitled‘ met werk van Diane Arbus, het fotoboek ‘The man in the crowd‘ van Winogrand , ‘The Jean Michel Basquiat Show‘, Sterling Ruby’s ‘Vivids‘ catalogus, en nog een aantal moeilijker te identificeren boeken.

Maar er is iets vreemds aan dit interieur. Het eerste dat opvalt is dat het wel erg gestoffeerd is: glanzende gordijnen, een klassiek patroontje in het kamerbreed tapijt, velours banken, veel goudkleurige, koperkleurige en beige tinten. De rigide symmetrie (die krukachtige tafeltjes!) is nu niet bepaald een proefstuk van modern interieurontwerp.

Voor de Kosuth’s staat een wat Oosters aandoende bar met gestoffeerde krukken. De lampen blinken erg hard. De koperkleurige zeteltjes zijn half en half ‘design’. Wat mij betreft wordt de smaak in beeldende kunst niet gereflecteerd in de meubelkeuze.

Zijn al die werken echt? Of hangen ze alleen maar als decoratie voor de foto’s? Makelaars hebben tal van trucs om een ‘object’ er zo aantrekkelijk mogelijk uit te laten zien. Dat heet home staging. Zou er een bedrijf bestaan dat kunst voor dit soort situaties verhuurt?

Je zou het bijna denken als iets verder in de site hetzelfde appartement nog een keer opduikt. Dit is dezelfde kamer als hierboven:

Cindy Sherman en het waterkoeler-werk zijn op hun plaats gebleven. Het kamerbreed tapijt blijkt een vloerkleed te zijn, een paar stoeltjes zijn vervangen en de kunstboeken zijn opgeruimd. Ook missen de familieportretten op de kastjes. Nu is ook goed te zien dat de muren beschilderd zijn met hoogglansverf. Een fotowerk – een reeks lichtbakjes? – tussen de gordijnen valt ineens meer op. Robert Indiana’s ‘Love’ is vervangen door een grote spiegel.

Links naast Sherman hangt nu Warhol’s ‘Wicked Witch’. Rechts hangt Richard Prince. De waterkoeler is – door mij althans – nog steeds niet thuis te brengen.

Wat zien we als we iets verder kijken?

Ed Ruscha is verhuisd naar een andere ruimte. Net als twee van de koperkleurige zeteltjes, die hier meer naar het zalmroze neigen. Ook in deze kamer hangen de muren vol met monumentaal en museaal werk. Op de foto hieronder is te zien dat Baldessari naar de hal is verplaatst. Op het tafeltje kunstboeken en een orchidee, want de bewoners – of de home-stagers – zijn blijkbaar van mening dat elke ruimte een witte orchidee hoort te hebben.

 

 

Het lijkt onwaarschijnlijk dat deze werken casual in een paarsrozig appartement hangen, maar toch is het zo. Dit appartement is van verzamelaars Danielle and David Ganek. Blijkbaar staat het al meer dan drie jaar te koop. Zou het mogelijk zijn dat de collectie eventuele kopers juist afschrikt?

Ik vind dit juist wel aantrekkelijk: de natuurlijke habitat van kunst is zelden een white cube, maar eerder een overdreven gestoffeerde loft. Gezellig!

 

 


NB: Voor maar $ 14,95 is op de Italiaanse Ebay een originele dia van Baldessari’s werk te vinden! Foto via Ebay.

Dit zijn polaroids uit de reeks waarop Warhol zijn ‘Wicked Witch’ baseerde (foto via Christies):

ANDY WARHOL (1928-1987)
The Witch
four unique polaroid prints
each: 4¼ x 3⅜ in. (10.8 x 8.6 cm.)
Executed in 1980.